അമേരിക്ക 250-ാം വർഷത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ

“നാം പോരാടിയത് തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല”—തോമസ് ജഫേഴ്സൺ.

2026 ജൂൺ 14-ന് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് തന്റെ ജീവിത്തിലെ എട്ടാം ദശകത്തിലേക്ക് കടന്നു. ഒക്ടോജെനേറിയൻ ( എൺപതിനും തൊണ്ണൂറിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ളവർ )  ഭരണാധികാരികളുടെ നിരയിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇതോടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇതിന് കൃത്യം മൂന്നാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ജൂലൈ 4-ന്, അമേരിക്ക അതിന്റെ ഇരുനൂറ്റമ്പതാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനം ആഘോഷിക്കും. ഒരേസമയം ഒത്തുവരുന്ന ഈ രണ്ട് നാഴികക്കല്ലുകളെയും അചഞ്ചലമായ പ്രാണശക്തിയുടെയും അതിജീവനശേഷിയുള്ള ഒരു ദേശീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും ഇരട്ട സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായി എളുപ്പത്തിൽ ആഘോഷിക്കാമായിരുന്നതാണ്. എന്നാൽ സമകാലിക അമേരിക്കയിൽ, പ്രസിഡന്റിന്റെ ഈ ജന്മദിനം ഒരു വ്യക്തിഗത ആഘോഷമെന്നതിനേക്കാൾ ആഴമേറിയ ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ ആശങ്കയായാണ് കടന്നുവരുന്നത്. അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ ഇന്നത്തെ അപചയത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള വേദനാജനകമായ പുനർവിചിന്തനത്തിന് നമ്മെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.

രണ്ടര നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ്, അമേരിക്കൻ ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ ഏകാധിപത്യം, കുടുംബപരമായ അധികാരകേന്ദ്രീകരണം, ധനാധിപത്യപരമായ അട്ടിമറികൾ തുടങ്ങിയ ചരിത്രപരമായ ജീർണ്ണതകളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടാണ് അവിടുത്തെ ഭരണഘടനാ ഘടന രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. എന്നാൽ ഇന്ന്, ഒരു ശതകോടീശ്വര നേതാവിന്റെ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ മേധാവിത്വം ഈ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പരീക്ഷണത്തെ മുഴുവനായി ഒരു നിർണ്ണായക ഘടനാപരമായ പുനഃപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഭരണഘടനാ ശില്പികളെ വേട്ടയാടിയിരുന്ന ഇത്തരം ആശങ്കകളുടെ വേരുകൾ പുരാതന കാലത്തെ പരാജയങ്ങളുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നവയാണ്

തോമസ് ജഫേഴ്സന്റെയും സമകാലികരുടെയും കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് എന്നത് പൊതുഖജനാവിനെയും നിയമവാഴ്ചയെയും കേന്ദ്രീകൃതമായ വ്യക്തിഗത സമ്പത്തിന്റെ ദൂഷ്യഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് എത്രത്തോളം മാറ്റിനിർത്താം എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. എക്സിക്യൂട്ടീവ് അധികാരം ഒരു വാണിജ്യ  ഇടപാടുകളുടെ സ്വഭാവം കൈവരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഭരണഘടനാ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ അതിവേഗം തകർന്നടിയും. ഈ പ്രക്രിയ ഭരണാധികാരിയും പൗരന്മാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റുകയും, ഭരണഘടനാപരമായ സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് വേണ്ടി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു വ്യവസ്ഥയെ പ്രവചനാതീതവും അസ്ഥിരവുമായ ഒന്നായി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. “തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന്റെ” ആവിർഭാവത്തിനെതിരെയുള്ള ജഫേഴ്സന്റെ കൃത്യമായ മുന്നറിയിപ്പ് ഈ ദുർബലതയെയാണ് തുറന്നുകാട്ടിയത്. കേവലമായ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു വ്യവസ്ഥയെ സംരക്ഷിക്കാനാകില്ലെന്ന മുൻകൂട്ടിയുള്ള തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്; പ്രത്യേകിച്ചും രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടന വ്യക്തിപരമായ അഭിലാഷങ്ങളാലും സാമ്പത്തിക കുത്തകകളാലും വ്യവസ്ഥാപിതമായി വിഴുങ്ങപ്പെടുമ്പോൾ.

ലേലം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സാമ്രാജ്യം

അമേരിക്കൻ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഇന്നത്തെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി മനസ്സിലാക്കാൻ, ചരിത്രകാരന്മാർ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രാരംഭ തകർച്ചകൾക്കുമപ്പുറം പുരാതന റോമിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭരണഘടനാ അപചയത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടതുണ്ട്: എ.ഡി 193 മാർച്ച് 28-ന് നടന്ന കുപ്രസിദ്ധമായ സാമ്രാജ്യത്വ ലേലം. പരിഷ്കരണവാദിയായ പെർട്ടിനാക്സ് ചക്രവർത്തിയെ വിമതരായ പ്രിറ്റോറിയൻ ഗാർഡുകൾ (കൊട്ടാരം സംരക്ഷകർ) വധിച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, ഈ ഉന്നത സൈനികർ തങ്ങളുടെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ (കാസ്ട്രാ പ്രിറ്റോറിയ) താവളമടിക്കുകയും അഭൂതപൂർവ്വമായ ഒരു നീക്കം നടത്തുകയും ചെയ്തു. അവിടുത്തെ അക്രമ അധികാരത്തിന്മേൽ തങ്ങൾക്കാണ് കുത്തക എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ, റോമൻ ചക്രവർത്തി പദവി  സൈന്യത്തിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പണക്കിഴി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നയാൾക്ക് നൽകുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.

തുടർന്ന് നടന്നത് പരമാധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കൺമുന്നിലെ വാണിജ്യ ലേലമായിരുന്നു. കോട്ടയ്ക്കകത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് നഗരത്തിലെ പ്രമുഖനായ സൽപീഷ്യനസ് കടുത്ത ലേലം വിളിച്ചപ്പോൾ, കോട്ടമതിലിന് പുറത്തുനിന്നുകൊണ്ട് അതിസമ്പന്നനായ സെനറ്റർ ഡിഡിയസ് ജുലിയാനസ് തന്റെ എതിർവില ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഓരോ സൈനികനും 25,000 സെസ്റ്റർസെസ് (റോമൻ നാണയം) എന്ന വൻതുക വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് ജുലിയാനസ് സാമ്രാജ്യം സ്വന്തമാക്കി; ഭയന്നുവിറച്ച സെനറ്റിനെക്കൊണ്ട് തന്റെ ധനാധിപത്യപരമായ ഈ അധികാരക്കയറ്റം അംഗീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർബന്ധിതനാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ പുരാതന ദുരന്തവും ആധുനിക അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനവും തമ്മിലുള്ള ചരിത്രപരമായ സമാനത ഘടനാപരമാണ്, കേവലം ഉപരിപ്ലവമല്ല. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വളർച്ച എന്നുംരാഷ്ട്രീയാധികാരത്തോടുള്ള കേവലമായ ഒരു വാണിജ്യപരമായ സമീപനത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതാണ്. തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിലുടനീളം അദ്ദേഹം ഭരണകൂട സംവിധാനങ്ങളെയും അന്താരാഷ്ട്ര സഖ്യങ്ങളെയും ആഭ്യന്തര ജുഡീഷ്യൽ നിയമനങ്ങളെയും ഒരു വലിയ വാണിജ്യ ഇടപാടിലെ ആസ്തികളായിട്ടാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തത്.

സാധാരണക്കാരായ ദാതാക്കൾ നൽകുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളറിന്റെ നിയമ പ്രതിരോധ ഫണ്ടുകൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണ സാമഗ്രികളുടെ നിരന്തരമായ വാണിജ്യവൽക്കരണം, പരമ്പരാഗതമായ സ്ഥാപനപരമായ പരിശോധനകളെ മറികടക്കാൻ വ്യക്തിഗത സമ്പത്ത് വ്യവസ്ഥാപിതമായി രാഷ്‌ടീയ നേട്ടത്തിനു വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കൽ എന്നിവയിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയുടെ പണവൽക്കരണം, അന്ന് ആ റോമൻ സൈനിക ക്യാമ്പിൽ നടന്ന കച്ചവട യുക്തിയെ പൂർണ്ണമായും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഈ തരംതാഴ്ന്ന ഘടനയിൽ, രാഷ്ട്രീയ അധികാരം എന്നത് ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ പവിത്രമായ ഉത്തരവാദിത്തമായിട്ടല്ല കാണുന്നത്; മറിച്ച് അത് പണം മുടക്കി സ്വന്തമാക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ആസ്തിയായിട്ടാണ് വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണങ്ങൾ കോർപ്പറേറ്റ് കമ്പനികളെ ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെയാകുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യ വേദി എന്നത് പൗരന്മാരുടെ ചർച്ചകൾക്കുള്ള ഇടമല്ലാതായി മാറുകയും രാഷ്‌ട്രീയാധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു കമ്പോളമായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സീസറിന്റ്റെ നിഴൽ

അധികാരത്തിന്റെ ഈ വാണിജ്യവൽക്കരണം ‘സീസറിസം’ (Caesarism) എന്ന ചരിത്രപരമായ ഒരു പ്രത്യേക മാതൃകയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ നേരിട്ട് വേഗത്തിലാക്കുന്നു. റോമൻ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ അവസാനത്തെ അരാജകത്വ നാളുകളിൽ, ജനകീയനായ ജൂലിയസ് സീസറിനെപ്പോലെയുള്ള ആകർഷക വ്യക്തിത്വമുള്ള സൈനിക മേധാവികൾ ഉയർന്നുവന്നത്, പരമ്പരാഗത സെനറ്റ് എന്ന വരേണ്യവർഗവും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സാധാരണ ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന അകലം ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ടായിരുന്നു. സ്ഥാപിതമായ ഭരണഘടനാ അതിരുകളെ ബോധപൂർവ്വം തകർത്തുകൊണ്ടാണ് സീസറിസം വിജയിക്കുന്നത്; അത് സങ്കീർണ്ണമായ നിയമ-ഭരണഘടനാ നടപടിക്രമങ്ങൾക്ക് പകരം ജനകീയ നേതാവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളും തമ്മിലുള്ള നേരിട്ടുള്ള, ഇടനിലക്കാരില്ലാത്ത ഒരു ബന്ധത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. ട്രംപിന്റെ അനുയായികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണഘടനാ മാനദണ്ഡങ്ങളോടുള്ള ലംഘനവും, വ്യവസ്ഥിതിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പ്രസംഗങ്ങളും, ജുഡീഷ്യറിക്കെതിരെയുള്ള പരസ്യമായ വെല്ലുവിളികളും ജനകീയ മോചനത്തിനായുള്ള ആവശ്യമായ നടപടികളാണ്. എന്നാൽ, ഭരണഘടനാ വാദികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തന്നിഷ്ടം ലിഖിത നിയമത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ അധികാരത്തെ പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന അപകടകരമായ ഒരു പ്രയാണമാണ്, ഇത് ജഫേഴ്സൺ ഭയന്ന “തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിലേക്ക്” രാജ്യത്തെ എത്തിക്കുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ ഈ വ്യക്തിവൽക്കരണം, അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് പദവിയുടെ അടിസ്ഥാന മാതൃകയായ ലൂഷ്യസ് ക്വിൻക്റ്റിയസ് സിൻസിനാറ്റസ് എന്ന പുരാതന സങ്കല്പത്തിന് തികച്ചും വിപരീതമാണ്. ബി.സി 458-ൽ റോം കടുത്ത സൈനിക പ്രതിസന്ധി നേരിട്ടപ്പോൾ, സെനറ്റ് സിൻസിനാറ്റസിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുവരുത്തുകയും സമ്പൂർണ്ണ ഏകാധിപത്യ അധികാരം നൽകുകയും ചെയ്തു. കേവലം പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ശത്രുക്കളെ പരാജയപ്പെടുത്തിയ ശേഷം, അദ്ദേഹം ഉടൻ തന്നെ തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ അധികാരം രാജിവയ്ക്കുകയും ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് തന്റെ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

1783-ൽ കോണ്ടിനെന്റൽ ആർമിയുടെ കമാൻഡർ പദവി രാജിവച്ചപ്പോഴും, പിന്നീട് 1796-ൽ മൂന്നാം തവണ പ്രസിഡന്റാകാനുള്ള അവസരം സ്വയം നിരസിച്ചപ്പോഴും ജോർജ്ജ് വാഷിംഗ്ടൺ ബോധപൂർവ്വം തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഈ ക്ലാസിക്കൽ മാതൃകയായിരുന്നു. അധികാരത്തിൽ സ്ഥിരമായി കടിച്ചുതൂങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതിലൂടെ, ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് അതിന്റെ നേതാക്കൾ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ മരണത്തെ അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് വാഷിംഗ്ടൺ തെളിയിച്ചു. 2020-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെ വ്യവസ്ഥാപിതമായി നിരസിച്ചതിലൂടെയും തനിക്ക് പരമാധികാര പ്രതിരോധമുണ്ടെന്ന (executive immunity) തുടർച്ചയായ അവകാശവാദങ്ങളിലൂടെയും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ട്രംപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പാത, സിൻസിനാറ്റസ് മാതൃകയുടെ പൂർണ്ണമായ ഉപേക്ഷിക്കലാണ്; പകരം അത് അചഞ്ചലവും ആജീവനാന്തവുമായ സീസറിസത്തിന്റെ പിന്തുടർച്ചയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

റിപ്പബ്ലിക്കുകളുടെ പതനം

ഈ മാറ്റത്തിന്റെ വിപുലമായ വ്യവസ്ഥാപിത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ചരിത്രകാരനായ തോമസ് എഫ്. മാഡന്റ്റെ  ശ്രദ്ധേയമായ ‘ദി ഫാൾ ഓഫ് റിപ്പബ്ലിക്സ്: എ ഹിസ്റ്ററി ഫ്രം ഏൻഷ്യന്റ് കാർത്തേജ് ടു ദി അമേരിക്കൻ കോൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ’ (2026) എന്ന പുസ്തകത്തിൽ വ്യക്തമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. മാഡൻ ശക്തമായ ഒരു ചരിത്ര സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിക്കുന്നു: സ്വതന്ത്ര റിപ്പബ്ലിക്കുകൾ എന്നത് സ്വാഭാവികമായി നിലനിൽക്കുന്നവയല്ല; അവ ബാഹ്യമായ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെടുന്നതും ശക്തിപ്പെടുന്നതും, എന്നാൽ ദീർഘകാലത്തെ ആഭ്യന്തര സമൃദ്ധിയാലും ഭൗതിക സുരക്ഷിതത്വത്താലും അവ വ്യവസ്ഥാപിതമായി ദുർബലപ്പെടുന്നു. ഒരു റിപ്പബ്ലിക് ഭൂരാഷ്ട്രതന്ത്രപരമായ മേധാവിത്വവും വൻ സമ്പത്തും കൈവരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പൊതുവായ സാമൂഹിക ഘടന തകരാൻ തുടങ്ങുന്നു. പൗരന്മാർ പതുക്കെ രാഷ്ട്രീയത്തെ പരസ്പര ത്യാഗത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു കൂട്ടായ പരിശ്രമമായി കാണുന്നത് നിർത്തുകയും, അതിനെ വ്യക്തിപരമായ സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ഒരു വേദിയായി കാണാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ മാറ്റം അതിശക്തമായ വിഭാഗീയത നിറഞ്ഞ ഒരു ധനാധിപത്യത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ഇവിടെ ആഭ്യന്തര എതിരാളികൾക്കുമേൽ രാഷ്ട്രീയവും ഭൗതികവുമായ സമ്പൂർണ്ണ മേധാവിത്വം നേടുന്നതിനായി പരമ്പരാഗതമായ “നിയമങ്ങൾ” എല്ലാം തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നു.

സമകാലിക അമേരിക്കൻ പ്രതിസന്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ഒരു രോഗനിർണ്ണയമാണ് മാഡന്റ്റെ സിദ്ധാന്തം നൽകുന്നത്. ഘടനാപരമായ ഭരണസ്തംഭനം, ചരിത്രപരമായ സാമ്പത്തിക അസമത്വം, അടിസ്ഥാന സ്ഥാപനങ്ങളുടെ—പ്രത്യേകിച്ചും ജുഡീഷ്യറിയുടെ—കക്ഷി രാഷ്ട്രീയൽക്കരണം എന്നിവ, റോമിന്റെയും വെനീസിന്റെയും തകർച്ചയ്ക്ക് തൊട്ടുമുൻപ് നിലനിന്നിരുന്ന അവസ്ഥയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള, ഒരു ചക്രീയ അപചയത്തിന്റെ കൃത്യമായ ഘട്ടത്തിലാണ് ഇന്ന് ആധുനിക അമേരിക്ക എത്തിനിൽക്കുന്നത്.

ഇത്തരമൊരു അസ്ഥിരമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെപ്പോലൊരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ തകർച്ചയുടെ പ്രാഥമിക കാരണമല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ രോഗലക്ഷണം മാത്രമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ധ്രുവീകരണവും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തകർച്ചയും കാരണം റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഘടനാപരമായ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി ഇതിനകം തന്നെ ദുർബലപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം വിജയിക്കുന്നത്. കോടതികളുടെ നിഷ്പക്ഷതയിലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ സുതാര്യതയിലും, സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ നീതിയുക്തതയിലും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഘടനകളെ തകർക്കുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു ധനാധിപത്യ ചാമ്പ്യന്റെ ആഹ്വാനങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് തള്ളിക്കളയാനാവാത്തതായി മാറുന്നു.

മുന്നിലുള്ള വെല്ലുവിളി

ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് തന്റെ എൺപതുകളിലേക്ക് കടക്കുകയും റിപ്പബ്ലിക് അതിന്റെ ഇരുനൂറ്റമ്പതാം വാർഷികത്തിൽ എത്തിനിൽക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ജനാധിപത്യ പരീക്ഷണം നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളി അതിന്റെ ഭരണഘടനാ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് ഈ ധനാധിപത്യത്തിന്റെയും കപട ജനകീയതയുടെയും (populism) ശക്തമായ ഒത്തുചേരലിനെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ്. ഭാവിയിലെ നേതാക്കൾക്ക് ഭരണഘടനാ ക്രമം നിലനിർത്തുന്നതിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു പ്രതിബദ്ധതയുണ്ടാകും എന്ന അനുമാനത്തിലാണ് അമേരിക്കൻ ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ അധികാര വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണങ്ങളുടെയും ഒരു വ്യവസ്ഥ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. രാഷ്ട്രീയ ഘർഷണങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അവർ അതിശയകരമായ ഒരു സംവിധാനം നിർമ്മിച്ചു, എന്നാൽ അതിലെ പ്രധാന പങ്കാളികൾക്ക് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ നിയമസാധുതയിൽ വിശ്വാസമില്ലാതായാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അത്യാധുനികമായ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തിന് പോലും ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പെർട്ടിനാക്സിന്റെ ദാരുണമായ കൊലപാതകവും ഡിഡിയസ് ജുലിയാനസിന്റെ അവസരവാദപരമായ ലേലം വിളിയും മുതൽ ആധുനിക ചരിത്രരചനയുടെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ വരെ നൽകുന്ന ചരിത്രപാഠം തികച്ചും വ്യക്തമാണ്: ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രം അതിന്റെ ഭരണഘടനാ പദവികളെ വെറും കച്ചവടച്ചരക്കുകളായും അതിന്റെ നിയമങ്ങളെ വ്യക്തിഗത അധികാരത്തിനായുള്ള വഴക്കമുള്ള ഉപകരണങ്ങളായും കാണാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു റിപ്പബ്ലിക്കിൽ നിന്ന് സാമ്രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ചരിത്രപരമായ ഒരു അനിവാര്യതയായി മാറുന്നു. ഈ ഒക്ടോജെനേറിയൻ, സെമിക്വിൻസെന്റനിയൽ   നാഴികക്കല്ലുകളെ നോക്കിക്കാണുന്ന ആഗോള സമൂഹത്തിന് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന ചോദ്യം ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് അടുത്തതായി എന്ത് ചെയ്യും എന്നതല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കൻ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ സ്ഥാപനപരമായ അടിത്തറയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപെട്ട ഒരു സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ എന്നതാണ്.