വിശ്വഗുരുവിന്റെ പാചകവാതക പ്രതിസന്ധി: രാഷ്ട്രീയ പരിഗണനകൾ ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ വിതരണത്തെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതെങ്ങനെ
ഇന്ത്യൻ അടുക്കളകളെ ഇപ്പോൾ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന പാചകവാതക പ്രതിസന്ധി അപ്രതീക്ഷിതമായ ഏതെങ്കിലും ദൈവനിശ്ചയമല്ല; മറിച്ച്, ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സുരക്ഷയേക്കാൾ പ്രത്യയശാസ്ത്ര- രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾക്കും വലിയ പി.ആർ. അഭ്യാസങ്ങൾക്കും മുൻഗണന നൽകിയ ഒരു സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തന വീഴ്ചകളുടെ നേരിട്ടുള്ള ഫലമാണിത്.
നൂറു ദശലക്ഷം കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഗ്യാസ് സിലിണ്ടറുകൾ നൽകി തങ്ങൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് വർഷങ്ങളോളം അവകാശപ്പെട്ട് മോദി സർക്കാർ തങ്ങളുടെ “ ഉജാല “ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് വീരവാദം മുഴക്കി. എന്നാൽ അവർ ഹാർഡ്വെയർ കൈമാറിയതല്ലാതെ, അത് പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനാവശ്യമായ സോഫ്റ്റ്വെയർ ഉറപ്പുവരുത്തിയില്ല.. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യത്തിന് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവർക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്ന ഒരു ഇന്ധനത്തിന്മേൽ അവർ ഒരു ആശ്രിതത്വം കെട്ടിപ്പടുത്തു. തുടർന്ന് ഒരു ദശകം മുഴുവൻ അപകടകരമായ നയതന്ത്ര കളിയിലേർപ്പെട്ടു, അത് ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മുഖത്തടിച്ചു തകർന്നിരിക്കുകയാണ്.
യഥാർത്ഥ വസ്തുത എന്തെന്നാൽ, പെട്രോളിന്റെയും ഡീസലിന്റെയും കാര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ ഒരു അറ്റാദായ കയറ്റുമതി രാജ്യമാണെങ്കിലും (Net Exporter), നമ്മുടെ റിഫൈനറികൾ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു ദേശീയ ആസ്തി എന്നതിലുപരി കോർപ്പറേറ്റ് ലാഭമുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളായാണ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്. വിദേശത്തേക്ക് കയറ്റുമതി ചെയ്യാനുള്ള ഉയർന്ന ലാഭമുള്ള ഇന്ധനങ്ങളും വ്യവസായങ്ങൾക്കുള്ള പെട്രോകെമിക്കലുകളും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാനാണ് അവ സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്; ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ആവശ്യമായ പാചകവാതകത്തിനായി സാധാരണ പൗരനെ ഇറക്കുമതിയെ ആശ്രയിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. ആഭ്യന്തര അടുക്കളകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകാൻ ഈ റിഫൈനറികളെ നിർബന്ധിക്കുന്നതിന് പകരം, എൽ.പി.ജി.യുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായ ബ്യൂട്ടേനും പ്രൊപ്പേനും ലാഭകരമായ പ്ലാസ്റ്റിക് വ്യവസായത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടപ്പോൾ സർക്കാർ കണ്ണടച്ചു. ക്ഷേമത്തിന്റെ നേർത്ത മറയിട്ട ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസത്തിന്റെ (Crony Capitalism) മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് മോദി മോഡൽ. ഈ ആഴ്ച തന്നെ, പ്ലാസ്റ്റിക് നിർമ്മാണം നിർത്തി പാചകവാതകം നിർമ്മിക്കാൻ റിഫൈനികളോട് അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവശ്യസാധന നിയമപ്രകാരം (Essential Commodities Act) അടിയന്തര അധികാരം പ്രയോഗിക്കാൻ സർക്കാർ നിർബന്ധിതരായി.
ഒരേസമയം ഏറ്റവും പരിതാപകരവും ഭയാനകവും ആയത് നമ്മുടെ വിദേശനയം തന്നെയാണ്. തികഞ്ഞ ജനകീയമായ പ്രശ്നങ്ങളോടും ജനസാമാന്യത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങളോടുമുള്ള തികഞ്ഞ അശ്രദ്ധയാണ് അതിൻറെ മുഖമുദ്ര. ഒരു പ്രത്യേക തരം ഭൗമരാഷ്ട്രീയ കരുത്തുപ്രകടനത്തിലൂടെ തഴച്ചുവളരുന്ന ആഭ്യന്തര ഹിന്ദുത്വ അജണ്ടയുടെ സ്വാധീനത്താൽ ഇസ്രായേലുമായി ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര സഖ്യത്തിലേക്ക് ആവേശപൂർവ്വം തിരിഞ്ഞതിലൂടെ, നമ്മുടെ ഊർജ്ജത്തിന്റെ ജീവനാഡി നിയന്ത്രിക്കുന്ന അയൽക്കാരെത്തന്നെ സർക്കാർ ഫലപ്രദമായി അകറ്റി നിർത്തി.
നമ്മുടെ എൽ.പി.ജി.യുടെ ഏകദേശം 90 ശതമാനവും ലഭിക്കുന്നത് ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് (Strait of Hormuz) വഴിയാണ്. തങ്ങൾ ശക്തരായ “മുസ്ലിം വിരുദ്ധരാണെന്ന ” ആഖ്യാനം ശക്തിപ്പെടുത്താനും ഈ ആഖ്യാനത്തിന്റെ ആരാധകരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും വേണ്ടി ഇറാനെ നയതന്ത്രപരമായി ഒറ്റപ്പെടുത്താൻ വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭക്ഷ്യ മേഖലയെയും നയിക്കുന്ന പാചകവാതക വിതരണവും അവരുടെ കൈകളിൽ തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ടു . അങ്ങനെ വിട്ടുകൊടുക്കരുത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു മഹാരാജ്യ തന്ത്രജ്ഞതയൊന്നും ആവശ്യമില്ല.
ഇറാൻ യുദ്ധം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചതോടെ, “ മുസ്ലിം വിരുദ്ധ ആഖ്യാന മാസ്റ്റർസ്ട്രോക്ക്” ഒരു ദുരന്തമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വമ്പൻ സ്രാവുകൾക്ക് പണമുണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് പെട്രോളിനും ഡീസലിനും കുഴപ്പമില്ല, എന്നാൽ സാധാരണക്കാരൻ ശൂന്യമായ, അമിതവിലയുള്ള സിലിണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഇതൊരു വിതരണശൃംഖലയുടെ (Supply Chain) പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; ഇതൊരു നേതൃത്വത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.
ഒരു ആഗോള “വിശ്വഗുരു” എന്ന പ്രതിച്ഛായ മോടിപിടിപ്പിക്കുന്നതിലും വർഗീയ ധ്രുവീകരണത്തിലൂടെ വോട്ടുബാങ്കിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലും മോദി സർക്കാർ എത്രത്തോളം മുഴുകിപ്പോയി എന്ന് പഠിക്കുമ്പോൾ, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ടവന്റെ അടുക്കളയിൽ തീ എരിയുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ കടമ അവർ മറന്നുപോയി എന്ന് തന്നെയാണ് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ ആവുക.. വിദ്വേഷം നിറഞ്ഞ അജണ്ടകൾക്ക് ദേശീയ അതിജീവനത്തിന്റെ പരുക്കൻ കണക്കുകളേക്കാൾ വില നൽകുന്ന ഒരു സർക്കാരിന്റെ യഥാർത്ഥ നിലയും വിലയും ആണ് നാം ഇപ്പോൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആത്യന്തികമായ അർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ വിദേശ നയം പോലെ തന്നെ പരിതാപകരവും ഭയാനകവുമായ നിലയും വിലയും.
