ഭരണകൂട ഭീകരതയും പ്രതിരോധത്തിന്റെ പുതിയ പുലരികളും: സമകാലിക ഇന്ത്യൻ നേർചിത്രം

ഇന്ത്യ എന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യം ഇന്ന് അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകവും ഇരുണ്ടതുമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. ജനാധിപത്യം എന്നത് കേവലം വോട്ടെടുപ്പുകളിലോ പാർലമെന്റ് മന്ദിരങ്ങളുടെ വലുപ്പത്തിലോ ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല; അത് പൗരന്മാർക്ക് തങ്ങളുടെ ഭരണകൂടത്തോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും, വിയോജിക്കാനും, നിർഭയം ജീവിക്കാനുമുള്ള അവകാശത്തിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ യാഥാർത്ഥ്യം ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം ബഹുദൂരം അകലെയാണ്. ഭരണകൂടം അതിന്റെ പൗരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവരെ ശത്രുക്കളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം ദിനംപ്രതി കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അത് കർഷകരാകട്ടെ, കലകാരന്മാരാകട്ടെ, സ്വതന്ത്ര മാധ്യമപ്രവർത്തകരാകട്ടെ, സർഗ്ഗാത്മകമായി ചിന്തിക്കുന്നവരാകട്ടെ, യൂട്യൂബർമാർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള കണ്ടന്റ് ക്രിയേറ്റർമാരാകട്ടെ—ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ആരും തന്നെ ഇന്ന് സുരക്ഷിതരല്ല എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം. ഭരണകൂട ഭീകരത എന്നത് കേവലം തെരുവുകളിലെ ലാത്തിച്ചാർജ്ജുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് പൗരന്റെ ചിന്തകളെയും ആവിഷ്കാരങ്ങളെയും ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയായി അത് മാറിക്കഴിഞ്ഞു.

തെരുവുകളിലേക്ക് പടരുന്ന ഭരണകൂട വേട്ട: വിദ്യാർത്ഥികളും യുവതയും നേരിടുന്നത്

ബൗദ്ധികവും സർഗ്ഗാത്മകവുമായ തലങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന  അടിച്ചമർത്തലുകളുടെയും സെൻസർഷിപ്പുകളുടെയും തുടർച്ച തന്നെയാണ് രാജ്യതലസ്ഥാനമായ ഡൽഹിയിലെ തെരുവുകളിൽ നാം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പൗരന്മാരെ അടിച്ചമർത്താൻ ഭരണകൂടം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏറ്റവും മൂർച്ചയുള്ള ആയുധമായി പോലീസ് സംവിധാനം മാറിയിരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, തുല്യത എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെയും യുവജനങ്ങളെയും ക്രിമിനലുകളെപ്പോലെയാണ് ഭരണകൂടം നേരിടുന്നത്. നീറ്റ് (NEET) പരീക്ഷാ വിവാദമുൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ നീതി തേടി സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിച്ച വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് നേരെ ഡൽഹി പോലീസും അർദ്ധസൈനിക വിഭാഗങ്ങളും നടത്തിയ നരനായാട്ട് ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിനും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ല.

ജന്തർ മന്തറിലും പാർലമെന്റ് പരിസരങ്ങളിലും ഉയർന്നുവന്ന പ്രതിഷേധ ശബ്ദങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഭരണകൂടം തിരഞ്ഞെടുത്തത് പെല്ലറ്റ് പ്രയോഗങ്ങളും ലാത്തിച്ചാർജ്ജുമാണ്. സ്വന്തം ജനതയ്ക്ക് നേരെ, തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദിക്കുന്ന നിരായുധരായ യുവതയ്ക്ക് നേരെ വെടിയുതിർക്കുന്ന ഒരു അക്രമാസക്തമായ ഭരണകൂടമായി ഇന്ത്യ മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഓരോ പൗരനെയും ഭയപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് സാമൂഹിക നിരീക്ഷകനായ കെ. സഹദേവന്റെ വാക്കുകൾ പ്രസക്തമാകുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധരായ കൊലപാതകികളായ ബില്ലയുടെയും രംഗയുടെയും മാനസികാവസ്ഥയിലേക്ക് രാജ്യത്തെ നിയമപാലകർ തരംതാണിരിക്കുന്നു എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണം ഭരണകൂട ഭീകരതയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബില്ല-രംഗമാർക്ക് എന്ത് മനുഷ്യത്വം, എന്ത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം എന്ന ചോദ്യം ഇന്നത്തെ ഭരണകൂടത്തോട് തന്നെയാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്.

കർഷകരും സ്രഷ്ടാക്കളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശത്രുക്കളാകുമ്പോൾ

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നട്ടെല്ല് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കർഷകർ തങ്ങളുടെ ന്യായമായ അവകാശങ്ങൾക്കും താങ്ങുവിലയ്ക്കും വേണ്ടി തെരുവിലിറങ്ങിയപ്പോൾ, അവരെ നേരിടാൻ ഭരണകൂടം സജ്ജമാക്കിയത് യുദ്ധസമാനമായ സന്നാഹങ്ങളാണ്. അതിർത്തികളിൽ ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യത്തെ തടയാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് ബാരിക്കേഡുകളും, ആണികളും, ഡ്രോണുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള കണ്ണീർവാതക പ്രയോഗങ്ങളും സ്വന്തം രാജ്യത്ത് അന്നം തരുന്ന കർഷകർക്ക് നേരെ പ്രയോഗിക്കാൻ ഇന്നത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് യാതൊരു മടിയുമുണ്ടായില്ല. അവരെ തീവ്രവാദികളായും ദേശവിരുദ്ധരായും ചിത്രീകരിക്കാൻ ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ പ്രചാരണ സംവിധാനങ്ങളെയും ഉപയോഗിച്ചു. സ്വന്തം ജനതയുടെ കണ്ണീരിനേക്കാൾ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വിലകൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് മാത്രമേ ഇത്രയും ക്രൂരമായി കർഷകരോട് പെരുമാറാൻ സാധിക്കൂ.

കർഷകരുടെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ, സമൂഹത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ അവസ്ഥ ഇതിലും ദയനീയമാണ്. കലകാരന്മാർ, എഴുത്തുകാർ, വീഡിയോ ക്രിയേറ്റർമാർ, ഇൻഫ്ലുവൻസർമാർ (Influencers), ഡിജിറ്റൽ കണ്ടന്റ് ഡെവലപ്പർമാർ തുടങ്ങിയവർ ഇന്ന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിരന്തരമായ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്. സർക്കാരിന്റെ നയങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്ന ഒരു വീഡിയോ ചെയ്താലോ, ഒരു ഹാസ്യപരിപാടി അവതരിപ്പിച്ചാലോ, ഒരു കാർട്ടൂൺ വരച്ചാലോ അവരുടെ മേൽ രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റമോ യു.എ.പി.എ (UAPA) പോലെയുള്ള കരിനിയമങ്ങളോ ചുമത്തപ്പെടുന്ന ഭയാനകമായ സാഹചര്യമാണ് നിലവിലുള്ളത്.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലെ ഒരു പോസ്റ്റിന്റെ പേരിൽ പോലും വർഷങ്ങളോളം ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വരുന്ന മനുഷ്യരുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ സെൻസർഷിപ്പിലൂടെയും ഐ.ടി നിയമങ്ങളിലെ ഭേദഗതികളിലൂടെയും വിമർശിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ അൽഗോരിതങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ ഇല്ലാതാക്കാൻ (Shadow-banning) ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നു. തങ്ങൾക്ക് സ്തുതിപാടുന്ന ഇൻഫ്ലുവൻസർമാർക്ക് പുരസ്കാരങ്ങൾ നൽകി ആദരിക്കുകയും, മറുചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ക്രിയേറ്റർമാരുടെ വീടുകളിലേക്ക് അന്വേഷണ ഏജൻസികളെ അയക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഫാസിസ്റ്റ് രീതിയാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ അരങ്ങേറുന്നത്. ചിന്തിക്കുന്ന തലച്ചോറുകളെയും സർഗ്ഗാത്മകമായ ആശയങ്ങളെയും ഈ ഭരണകൂടം എത്രത്തോളം ഭയപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണിത്.

യുദ്ധഭൂമിയിലും ലംഘിക്കപ്പെടാത്ത നിയമങ്ങൾ ഡൽഹിയിൽ കാറ്റിൽ പറത്തുമ്പോൾ

ലോകത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ഒരു യുദ്ധം നടന്നാൽ, അവിടെ പരസ്പരം കൊലവിളി നടത്തുന്ന സൈനികർക്കിടയിൽ പോലും പരസ്പരം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ചില മര്യാദകളുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് യുദ്ധമേഖലകളിൽ വൈദ്യസഹായവുമായി എത്തുന്ന ആതുരസേവകരെ, ഡോക്ടർമാരെ, നഴ്സുമാരെ ആക്രമിക്കില്ല എന്നത്. 1949ലെ ജനീവ കൺവെൻഷൻ (Geneva Convention 1949) ലോകത്തിന് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ മാനുഷിക പാഠങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. മുറിവേറ്റവരെ പരിചരിക്കാനിറങ്ങുന്ന ഡോക്ടർമാർക്ക് പൂർണ്ണമായ പരിരക്ഷണം ഈ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം ഉറപ്പുനൽകുന്നുണ്ട്. ഏത് തരം അതിരൂക്ഷമായ സായുധ സംഘർഷങ്ങൾക്കിടയിലും, ശത്രുപക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്നവർക്ക് പോലും വൈദ്യസഹായവുമായി എത്തുന്ന സംഘത്തിന് നേരെ അക്രമം നടത്തരുത് എന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ നിയമപ്രകാരം ലോകരാജ്യങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കസ്റ്റമറി ലോ (Customary International Law) ആണ്.

എന്നാൽ ഡൽഹിയിലെ തെരുവുകളിൽ നാം കണ്ടത് ഈ അടിസ്ഥാന മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ നഗ്നമായ ലംഘനമാണ്. വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് നേരെയുണ്ടായ ക്രൂരമായ പോലീസ് മർദ്ദനത്തെ തുടർന്ന്, പരിക്കേറ്റവരെ പരിശോധിക്കാനും അവർക്ക് ആവശ്യമായ അടിയന്തര വൈദ്യസഹായം നൽകാനുമായി ഓടിയെത്തിയ ഡോക്ടർമാരെയാണ് പോലീസ് തല്ലിച്ചതച്ചത്. ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ എത്തിയ ഡോക്ടർമാരുടെ നേരെ ലാത്തി ഓങ്ങിയ പോലീസ്, വാസ്തവത്തിൽ പ്രഹരിച്ചത് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെയും അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ നിയമങ്ങളുടെയും നെഞ്ചത്താണ്.

ശത്രുരാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യത്തോട് പോലും കാണിക്കുന്ന ദയ, സ്വന്തം രാജ്യത്തെ വിദ്യാർത്ഥികളെ പരിചരിക്കാൻ വന്ന ഡോക്ടർമാരോട് കാണിക്കാൻ ഡൽഹി പോലീസിന് സാധിച്ചില്ല എന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു കറുത്ത പാടായി അവശേഷിക്കും.

ഉത്തരം മുട്ടുന്ന അധികാരവർഗ്ഗം: ഡോ. ഭാവന യാദവിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ

ഈ കിരാതമായ ഭരണകൂട വേട്ടയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നേർക്കാഴ്ചയാണ് ഡോ. ഭാവന യാദവ് പോലീസുകാരോട് ചോദിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ (“They have no answers”). തന്റെ സഹപ്രവർത്തകരായ ഡോക്ടർമാർക്ക് നേരെ എന്തിനാണ് ലാത്തിപ്രയോഗം നടത്തിയത് എന്ന് ധീരതയോടെ, പോലീസുകാരുടെ കണ്ണിൽ നോക്കി അവർ ചോദിക്കുന്നു. “ഡോക്ടർമാർ പരിക്കേറ്റവരെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ വന്നതല്ലേ, അവരെ എന്തിനാണ് തല്ലിയത്?” എന്ന ആ ഒറ്റ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഉത്തരംമുട്ടി നിൽക്കുന്ന, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖം തിരിക്കുന്ന ഉന്നത പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ദൃശ്യം ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിസ്സഹായതയുടെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.

തങ്ങൾക്ക് നേരെനടക്കുന്ന അനീതിയെ ഉദ്യോഗസ്ഥവർഗത്തോട് ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്ന ഡോ. ഭാവന യാദവ്.

തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണെന്നും അത് കടുത്ത മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനമാണെന്നും ഉത്തമബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും, മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്തരവുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അനുസരിക്കാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട യന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെയാണ് ആ ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിൽക്കുന്നത്. അവരുടെ മൗനവും ഒഴിഞ്ഞുമാറലും തെളിയിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രമാണ്: സത്യസന്ധയായ ഒരു പൗരയുടെ, ഒരു ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നൽകാൻ അവരുടെ പക്കൽ യാതൊരു ന്യായീകരണങ്ങളുമില്ല. മൃഗീയമായ അധികാരം പ്രയോഗിച്ച് അടിച്ചമർത്തുക എന്നതല്ലാതെ, നീതിയെയോ ധാർമ്മികതയെയോ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഇന്നത്തെ ഭരണകൂടത്തിന് യാതൊരു അർഹതയുമില്ല എന്ന് ഈ വീഡിയോ അടിവരയിടുന്നു.

പ്രതീക്ഷയുടെ പച്ചത്തുരുത്തുകൾ: യഥാർത്ഥ ഇന്ത്യയുടെ മതനിരപേക്ഷ മുഖം

ഭരണകൂടം ഒരു ഭാഗത്ത് ഭിന്നിപ്പിന്റെയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും രാഷ്ട്രീയം പയറ്റുമ്പോഴും, ജനങ്ങളെ വർഗ്ഗീയമായി വിഭജിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, മറുഭാഗത്ത് ജന്തർ മന്തറിലെ പ്രതിഷേധ വേദിയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നത് പ്രത്യാശയുടെയും മാനവികതയുടെയും ചിത്രങ്ങളാണ്. “This is the Real India” (ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ഇന്ത്യ) എന്ന തലക്കെട്ടോടെ പ്രചരിക്കുന്ന ചിത്രം ഇതിനൊരു ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്.

തെരുവോരത്ത്, ലാത്തിയടികൾക്കും കണ്ണീർവാതകങ്ങൾക്കുമിടയിൽ, ഒരു പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്ന വ്യത്യസ്ത മതവിഭാഗങ്ങളിൽ പെട്ട മനുഷ്യരുടെ ചിത്രം നൽകുന്ന സന്ദേശം അതിവിശാലമാണ്.

“ഞങ്ങളുടെ മതം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള ഞങ്ങളുടെ പോരാട്ടം ഒന്നാണ്” എന്ന് ആ ദൃശ്യം അധികാരികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഹിന്ദുവും മുസ്ലിമും സിഖും ക്രിസ്ത്യാനിയും എന്ന യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, ജന്തർ മന്തറിൽ ഇന്ന് മാനവികത മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. ഭരണകൂടം ജനങ്ങളെ വിഭജിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവൽപ്രശ്നങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി മാറുന്നു. മതത്തേക്കാൾ വലുതാണ് രാജ്യം എന്നും, ജാതിയേക്കാൾ വലുതാണ് തങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങൾ എന്നും ഈ യുവത തെളിയിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽ വേർതിരിവുകൾ സൃഷ്ടിച്ച് വോട്ട് ബാങ്ക് രാഷ്ട്രീയം കളിക്കുന്നവർക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചടിയാണ് പോരാട്ടഭൂമിയിലെ ഈ ഐക്യം.

നിശ്ശബ്ദതയുടെ രാഷ്ട്രീയം: ഉൾക്കൊള്ളലിന്റെ ജനാധിപത്യം

ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങളുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത അതിന്റെ വിശാലമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ സ്വഭാവമാണ് (Inclusive Participation). ഇത് കേവലം ആരോഗ്യമുള്ളവരുടേയോ മുഖ്യധാരയിലുള്ളവരുടേയോ മാത്രം സമരമല്ല. നീറ്റ് പരീക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അഴിമതികൾക്കും അനീതികൾക്കുമെതിരെ നടക്കുന്ന സി.ജെ.പി (CJP – Chalo Sansad) പ്രതിഷേധത്തിൽ ഭിന്നശേഷിക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾ പങ്കെടുക്കുന്ന ദൃശ്യം ഏവരുടെയും കണ്ണുനനയിക്കുന്നതാണ്. ചുറ്റും ഉയർന്നുകേൾക്കുന്ന ഉച്ചത്തിലുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങൾക്കും ബഹളങ്ങൾക്കുമിടയിൽ, ഇന്ത്യൻ ആംഗ്യഭാഷയിലൂടെ (Indian Sign Language) തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ഈ വിദ്യാർത്ഥികൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരവും കരുത്തുറ്റതുമായ കാഴ്ചയാണ് നൽകുന്നത്.

അവർക്ക് ശബ്ദമില്ലായിരിക്കാം, സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവരുടെ പ്രതിഷേധത്തിന് മറ്റാരേക്കാളും വലിയ കരുത്തുണ്ട്. പൊതു ഇടങ്ങളും പൗരമുന്നേറ്റങ്ങളും എല്ലാ വിഭാഗം ആളുകളെയും—അവരുടെ ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ പരിമിതികൾക്കതീതമായി—ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകണം എന്ന വലിയ പാഠമാണ് ഈ വിദ്യാർത്ഥികൾ സമൂഹത്തിന് നൽകുന്നത്. കേൾക്കാൻ തയ്യാറല്ലാത്ത, ചെവികൊട്ടിയടച്ച ഒരു സർക്കാരിന് മുന്നിൽ ആംഗ്യഭാഷയിലൂടെ തങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉറപ്പിക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഭരണകൂടത്തിന്റെ എല്ലാ ധാർഷ്ട്യങ്ങളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തന്നെ വലിയൊരു വിജയമായി മാറുന്നു.

ഭരണഘടന പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടികൾ: പുതിയ കാലത്തിന്റെ ഭഗത് സിംഗുമാർ

മുതിർന്നവർക്കും ഭരണാധികാരികൾക്കും ജനാധിപത്യം എന്താണെന്നും ഭരണഘടന എന്താണെന്നും മറന്നുപോകുമ്പോൾ, അത് അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ കൊച്ചുകുട്ടികൾ മുന്നോട്ടുവരേണ്ടി വരുന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഗതികേടാണ്; എന്നാൽ അതോടൊപ്പം തന്നെ വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയുമാണ്. ജന്തർ മന്തറിലെ പ്രതിഷേധത്തിൽ സർക്കാരിനോട് നേരിട്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരിയുടെ വീഡിയോ (“9th standard student teaching about democracy to govt”) ആരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

ജന്തർ മന്തറിലെ പ്രതിഷേധത്തിൽ സർക്കാരിനോട് നേരിട്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരി.

 ഭരണഘടനയെക്കുറിച്ചും, ആർട്ടിക്കിളുകളെക്കുറിച്ചും, പൗരാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവൾ സർക്കാരിനോട് ചോദിക്കുന്ന കൂർത്ത ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഉത്തരം പറയാൻ ഇന്ത്യയിലെ ഏത് രാഷ്ട്രീയക്കാരനാണ് ഇന്ന് സാധിക്കുക?

അതിലും ആവേശകരവും അതേസമയം നമ്മുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമായ മറ്റൊരു കാഴ്ചയാണ് പാർലമെന്റിലേക്ക് മാർച്ച് ചെയ്ത വിദ്യാർത്ഥികളെ പോലീസ് ക്രൂരമായി ലാത്തിച്ചാർജ്ജ് ചെയ്തതിന് പിന്നാലെ പ്രക്ഷോഭ വേദിയിലെത്തിയ എട്ടുവയസ്സുകാരനായ ഒരു കുട്ടിയുടേത്.

ഭഗത് സിംഗിനെപ്പോലെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി പോരാടാനാണ് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ പറയുമ്പോൾ, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അവന് പിന്നിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു എട്ടുവയസ്സുകാരന് തന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച്, ലാത്തിയടിയെയും തോക്കിനെയും ഭയക്കാതെ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് ഈ രാജ്യത്തെ സിസ്റ്റം എത്രത്തോളം പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ്. അവന് ലഭിക്കേണ്ടത് സമാധാനപൂർണ്ണമായ ഒരു ബാല്യമാണ്, അല്ലാതെ കണ്ണീർവാതകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തെരുവുകളല്ല. പക്ഷേ, ഭരണകൂടം അവനെ ഒരു പോരാളിയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

അണയാത്ത പ്രതിരോധത്തിന്റെ കനലുകൾ

സ്വന്തം ജനതയ്ക്ക് നേരെ, വിശേഷിച്ച് കർഷകർക്ക് നേരെ, കലകാരന്മാർക്ക് നേരെ, സ്വതന്ത്ര മാധ്യമപ്രവർത്തകർക്ക് നേരെ, നാളെയുടെ വാഗ്ദാനങ്ങളായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് നേരെ, അവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വരുന്ന ഡോക്ടർമാർക്ക് നേരെ അധികാരത്തിന്റെ ലാത്തിയും പെല്ലറ്റും യു.എ.പി.എ പോലുള്ള കരിനിയമങ്ങളും പ്രയോഗിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടവും അധികകാലം വാഴുകയില്ല എന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ കാവ്യനീതിയാണ്. രാജ്യത്തെ പൗരന്മാരെ മുഴുവൻ ഭയപ്പെടുത്തി നിശ്ശബ്ദരാക്കാം എന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ഒരു വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളെയും ജനീവ കൺവെൻഷനെയുമടക്കം കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ട് ഭരണകൂടം നടത്തുന്ന ഈ അധികാരപ്രമത്തതയ്ക്ക് ഡൽഹിയിലെ തെരുവുകൾ തന്നെ നാളെ കൃത്യമായ മറുപടി നൽകും.

മറുപടിയില്ലാത്ത പോലീസുകാർക്ക് മുന്നിൽ നിർഭയം വിരൽചൂണ്ടുന്ന ഡോ. ഭാവനമാരും, മതത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ച് ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന യുവാക്കളും, ആംഗ്യഭാഷയിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്ന ഭിന്നശേഷിക്കാരും, കാർഷിക നിയമങ്ങളെ തെരുവിൽ പരാജയപ്പെടുത്തിയ കർഷകരും, ഭരണഘടനയുടെ മൂല്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്ന ഒമ്പതാം ക്ലാസുകാരിയും, ഭഗത് സിംഗാകാൻ കൊതിക്കുന്ന എട്ടുവയസ്സുകാരനും ഈ രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാവൽക്കാരാണ്. ഇവരാണ് യഥാർത്ഥ ഇന്ത്യയുടെ സ്പന്ദനം.

ഭരണകൂട ഭീകരതയുടെയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും ഇരുണ്ട രാത്രികൾക്ക് ശേഷം, ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളുടെയും തിളക്കമുള്ള ഒരു പുതിയ പുലരി ഈ തെരുവുകളിൽ നിന്ന് തന്നെ ഉദിച്ചുയരുക തന്നെ ചെയ്യും. അന്ന് സ്വന്തം ജനതയെ വേട്ടയാടിയ അധികാരവർഗ്ഗത്തിന് ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റുകുട്ടയിലായിരിക്കും സ്ഥാനം. ജനങ്ങൾ, അവർ എന്നും എക്കാലത്തും അതിജീവിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.